98-jarige vrouw verhuist naar een verzorgingstehuis om voor haar 80-jarige zoon te zorgen.

Het maakt niet uit hoe oud we worden. Onze moeders zullen altijd naar ons kijken alsof we baby’s zijn. Het is een mentaliteit die geen moeder ooit in staat is om te ontgroeien en met goede reden. Ada Keating is misschien 98 jaar oud maar haar 80-jarige zoon had haar hulp nodig. Dit verhaal laat zien hoe grenzeloos de liefde van een moeder kan zijn en hoe moeilijk het kan zijn om los te laten.

Haar zoon Tom is misschien wel de grootste moederskindje aller tijden. Hij schaamt zich echter niet voor een dergelijke titel. Hij houdt van zijn moeder en waardeert alle hulp die ze biedt. Hij is altijd dicht bij zijn moeder geweest en hij is nooit getrouwd geweest. Tom heeft ook een groot deel van zijn leven bij Ada doorgebracht. De schilder / decorateur heeft een zeer volledig bestaan ​​geleid.

Toen hij eindelijk behoefte had aan extra zorg ging hij naar een verpleeghuis met de naam Moss View. Omdat Ada een ex-verpleegster is, komt ze af en toe langs om hem de tedere, liefdevolle zorg te bieden die hij nodig heeft. De bezoeken vulden echter niet de leegte die in Ada’s hart bestond. Ze miste het leven met Tom en wilde dit probleem verhelpen.

Ze koos ervoor om naar Moss View te gaan en haar laatste dagen naast Tom door te brengen. Nu kunnen de twee bijna elk moment samen doorbrengen. Van zonsopgang tot zonsondergang. Ze komt haar zoon elke ochtend goedemorgen vertellen en de hare is de laatste stem die hij hoort voor hij elke avond naar bed gaat. Als ze vertrekt om naar de kapper te gaan, dwaalt Tom door de gangen op zoek naar zijn moeder.