Bultrug walvis middenin het regenwoud gevonden en niemand weet hoe hij daar is gekomen(2 minuten lezen)

De oerwouden van Zuid-Amerika zijn de thuisbasis van enkele van de rijkste biodiversiteit ter wereld, maar het wordt meestal niet geassocieerd met walvissen.

Het karkas van een 8-meter (26-voet) bultrug werd afgelopen vrijdag ontdekt in de mangrovebossen van Noord-Brazilië, volgens een bericht van de Braziliaanse natuurbeschermingsgroep Bicho D’água.

De gestrande walvis, vermoedelijk slechts een jaar oud, werd gevonden op 15 meter (49 voet) van het rivierstrand op het eiland Marajó, ’s werelds grootste eiland geproduceerd door sedimenten afgezet uit een rivier. Het is waarschijnlijk dat de bultrug in de riviermonding van de Amazone is gespoeld en is gedumpt op het land toen de getijden zich terugtrokken.

In het weekend trok een groep wetenschappers naar het gebied in de hoop de oorzaak van de dood te identificeren, bericht het Braziliaanse nieuwscentrum O Tempo. Ze zullen de komende dagen monsters van het karkas nemen om meer inzicht te krijgen in het vreemde voorkomen en hopen uiteindelijk het lichaam te begraven.

Bultruggen zijn een soort baleinwalvis die tot 16 meter (52 voet) lang kunnen worden. Hoewel hun populatiegroei lijkt toe te nemen, vermeldt de rode lijst van IUCN dat deze soort in gevaar is. Een grote factor hierin zijn hun verschillende en gefragmenteerde populaties. Sommige wetenschappers beweren zelfs dat bultruggen in de oceanen van de Noordelijke Stille Oceaan, de noordelijke Atlantische Oceaan en het zuidelijk halfrond zo ongelijk zijn dat ze als afzonderlijke ondersoorten moeten worden erkend.

Ze hebben een uitgebreid bereik dat zich uitstrekt over de meeste oceanen in de wereld, inclusief de opening naar het Amazonegebied, waar deze walvis werd ontdekt. Van hen is bekend dat zij tienduizenden kilometers per jaar zwemmen, en zich op de polaire zeeën voeden voordat ze zich verplaatsen naar warmere wateren om te broeden en te bevallen.

Het is echter vrij ongebruikelijk om bultruggen in dit gebied en in deze tijd van het jaar te vinden. Daarom wordt aangenomen dat het jonge beest tijdens zijn migratie van zijn pod werd gescheiden en uiteindelijk stierf als gevolg van stress.

Zeezoogdieren kunnen om verschillende redenen vastlopen, van milieufactoren, zoals ruw weer, tot ziekte. Een van de interessantste theorieën over strandingen van walvissen beweert dat zonnestormen, felle uitbarstingen van elektromagnetische energie van de zon, kunnen knoeien met de interne kompassen van de dieren.

Naval-sonar van schepen wordt ook vaak aangehaald als een verdachte bij strandingen van walvisachtigen. Recent onderzoek heeft aangetoond hoe sonar ervoor kan zorgen dat sommige walvissoorten overstuur raken, waardoor ze hun duikpatronen veranderen. Dit kan resulteren in een opeenhoping van stikstofbellen in hun bloed, een aandoening die bekend staat als een decompressieziekte.

Wat vind jij? Reageer hieronder