Muziek is echt voedsel voor de ziel. Het was een prachtig gezicht in 2016, toen 65.000 mensen tijdens een Green Day-concert samen met de Bohemian Rhapsody eenstemmig zongen. Als een groot onderdeel van de tour voor hun Revolution Radio-album deelden de Green Day-jongens de video op hun YouTube-kanaal als een geïmproviseerde hommage aan Freddie Mercury.

Hyde Park, Londen, schudde letterlijk op zijn hielen toen het massieve publiek applaudisseerde na het zes minuten durende, zielige nummer te hebben weggehaald. Ze zongen naar een leeg podium, maar ze vonden vreugde in elkaars stemmen.

Iedereen die dat lied niet kent, moet er nu naar luisteren. Als je het weet, maar je bent geen fan, probeer het dan nog een keer te beluisteren. Het roept de diepste emoties van een persoon op en geeft duidelijk de beproevingen en beproevingen weer die we allemaal op een bepaald moment in hun leven doormaken.

Voor altijd in onze harten…

Uitgebracht in 1975 door de Britse rockband Queen, is het nummer de geschiedenis ingegaan als een van de krachtigste geluiden ooit gemaakt. Het hoort niet bij een muziekgenre, maar het glijdt van Ballard naar Gitaar, van Gitaar naar Opera, van Opera naar Hardrock en haalt letterlijk de verschillende muzikale snaren van de menselijke ziel naar zich toe.

27 jaar na zijn dood schudt Freddie Mercury, leider van de Britse rockband Queen en schrijver van de Bohemian Rhapsody, nog steeds de wereld en opent harten [2].

Een opmerking bij de YouTube-video luidt: “…the most poignant moment for me was when I full screened the video to get the full HD experience and while they were singing. Look at the sky, it’s almost like Freddie Mercury was there, in the clouds, taking this all in.”

“It’s just so emotional because all those thousands of people who don’t know each other are just unified by music.”

Echt, het leek alsof ze allemaal naar Freddie keken.

De band heeft de ware betekenis van het nummer nooit echt uitgelegd. Het is als een smorgasbord van emoties, met verwarring, nonchalance, realisatie, spijt, woede, verdriet, berusting en andere gevoelens bij volledige weergave.

Quotable songtekst:

Is this the real life?
Is this just fantasy?
Caught in a landslide
No escape from reality
Open your eyes
Look up to the skies and see
I’m just a poor boy, I need no sympathy
Because I’m easy come, easy go
A little high, little low
Anyway the wind blows, doesn’t really matter to me, to me

Om het lied te begrijpen, dompelt je je leefsituatie erin onder

Het is een moeilijke taak om de ware betekenis van het nummer te begrijpen. Freddie heeft zelf eens gezegd dat iedereen zijn eigen betekenissen aan het lied moest toekennen.

“It’s one of those songs which has such a fantasy feel about it,” he said. “I think people should just listen to it, think about it, and then make up their own minds as to what it says to them. Bohemian Rhapsody didn’t just come out of thin air. I did a bit of research although it was tongue-in-cheek and mock opera. Why not?”

Het lied werd geschreven door Freddie op een kritiek moment in zijn leven. Hij ging door zoveel problemen en het had te maken met krachtig tegenstrijdige emoties. Freddie leed onder de schuld van het bedriegen van zijn partner, en ook schroom voor het oordeel dat de maatschappij hem zou geven als hij uitkomt als biseksueel. Hij probeerde nonchalant te zijn en toen nam de woede het over. Plotseling werd hij bang en ten slotte legde hij zich neer bij het lot.

Na ontvangst van een Metacritic-beoordeling van 72 en de titel van de bestverkopende single van U.K, gezongen door 65.000 mensen in perfecte harmonie (van wie de meesten niet eens geboren waren op het moment van release), en staande als een van de de meest emotionele liedjes aller tijden, zal de Bohemian Rhapsody blijven voortleven.

Wat vind jij? Reageer hieronder